جدیدا یه فکری به سرم زده که به هرکی گفتم یه واکنش داشت. یکی گفت: الو الو صدات نمیاد. یکی سرش رو از ماشین برد بیرون. یکی یکم نگام کرد کرد و گفت: چیزی زدی امیرحسین؟!! یکی خیلی جدی گفت برو علائم اسکیزوفرنی رو تحقیق کن اگر تو خودت دیدی سریع برو دکتر. یه نفر هم سکوت کرد انگار هیچی نشنیده!

داستان از این قراره: همه چیز و همه کس حتی خود من، توهمات و خلاقیت من هستند و چیزی جز من وجود نداره!

همه ما خورشید رو میشناسیم. از خودم شروع می کنم. من خورشید رو میبینیم. احساسش می کنم. آیا ممکنه این دیدن و احساس کاملا زاییده ذهن من باشه؟ براساس مقدمه اول، من می تونم یک احساس مادی رو تصور کنم. پس اگر من به این دانسته خودم شک کنم، چه چیزی میتونه من رو از این شک دربیاره؟
یه راه ساده. میرم توی خیابون، از اولین کسی که میبینیم میپرسم که اون هم خورشید رو میبینه یا نه. اون شخص جواب مثبت میده. آیا ممکنه که اون آدم مثل من خورشید رو تصور کرده باشه یعنی توهم مشترکی داشته باشیم؟ یا آیا ممکنه که خود اون شخص زاییده ذهن من باشه؟ یعنی من توی ذهنم کسی رو خلق کردم و باهاش صحبت کردم؟
از کجا میشه فهمید؟ میشه یک نفر سومی رو پیدا کرد. اون نفر سوم هم میتونه شرایط نفر قبلی رو داشته باشه! نفر چهارم هم همینطور الی آخر.
در نتیجه یا همه انسانهایی که من میشناسم توهم و تصور من هستند یا همه توهم مشترکی به نام خورشید داریم.

حالا خورشید رو فراموش کنیم. خود آدمها رو در نظر بگیریم. چطور به من ثابت بشه که همه آدمهایی که دیدم و میشناسم، زاییده ذهن من نبودند؟ یعنی من تنها انسان روی زمین هستم که تونستم انسانهای دیگه رو تصور کنم. این غیرممکنه؟ حتما میگی آره با این استدلال که مطمئنی خودت واقعی هستی. ولی من این رو از کجا بفهمم. راهی سراغ داری؟ آخرش میخوای بیای بزنی تو گوشم و بگی: من هستم یا نیستم؟ که این پدیده هم از این نظریه مستثنی نیست و میتونه ساخته ذهن من باشه که من یک نفر رو در توهم خودم ایجاد کردم که برای اثبات وجود خودش اومده زده تو گوش من!
یه سوال. من الان دارم وبلاگنویسی می کنم برای تو که داری میخونی. چطور میتونم بگم تو نیستی وقتی دارم واست وقت میذارم؟ اگر تو وجود داری پس واقعا وجود داری. من اینجوری جواب میدم: وقتی حجم تصور میتونه اینقدر بدون مرز باشه پس هر اتفاقی توی زندگی من میتونه غیرواقعی باشه. هر صحبتی. هر حادثه ای. هر پدیده ای. یعنی من الان دارم تصورم می کنم که دارم تایپ می کنم یعنی مثل یک فیلم توی ذهن من داره اتفاق بیافته.

پاراگرافهای بالا، خلاصه و تکه هابی از پست هستند. کاملش رو در ادامه مقاله میتونی بخونی اگر علاقمندی...

CREATE TABLE boplo_categories (
	`id` INT(10) AUTO_INCREMENT PRIMARY_KEY,
	`categories` ENUM('PHP', 'Web Design', 'MODx', 'IT', 'Scratch'),
	`tags` SET('Solution', 'API', 'AJAX', 'CSS', 'Javascript')
)

در این جدول، ستون categories که از نوع ENUM تعیین شده، حتما با یکی از مقادیر مشخص شده می تونه پر بشه.
و ستون tags که از نوع SET ایجاد شده مانند ENUM عمل می کنه با این تفاوت که در این ستون میشه بیشتر از یکی از موارد لیست رو ثبت کرد مثلا هم CSS و هم Solution ولی ENUM فقط یک مقدار میتونه داشته باشه.

کار با ENUM و SET خیلی لذتبخشه غیر از موقعی که بخوایم لیستی که در ENUM یا SET مشخص شده رو در برنامه امون داشته باشیم. معمولترین کاردبردش ساختن <SELECT> براساس مقادیر مشخص شده است. برای اینکار باید ابتدا لیست مقادیری که بصورت ENUM یا SET مشخص شده رو توسط یک کوئری بدست بیاریم و سپس کلمات لیست رو از این مقدار خارج کنیم. در ادامه پست میخوایم لیست کلمات مشخص شده برای ستون categories که بالا قرار دادم رو بدست بیاریم.

هشت تا شخصیت تاریخی وجود داره که من واقعا بهشون علاقمندم راستش نمیدونم چرا! یعنی یه جورایی ناخودآگاه بهشون علاقمندم (جدی).

Gmail: جی-میل امکانی داره تا دکمه های Right to Left و Left to Right رو به Editor اش اضافه کنیم.ابتد

مقاله یکم طولانیه ولی به درد میخوره اگر بخوای کدنویسی در مادایکس Evolution رو شروع کنی یا یه اطلاعاتی ازش بدست بیاری. ادامه آموزش...

Timestamp ثانیه های طی شده از 00:

اسم آهنگ I See You هست که خانم Leona Lewis خوندند. شعر این آهنگ واقعا لطیفه! در همین پست می تونی بخونی. از مفهوم شعر کاملا واضحه که برای این فیلم گفته شده. توی فیلم از اصطلاح "I See You" برای ابراز احترام و علاقه استفاده می کنند.

به شدت پیشنهاد می کنم این آهنگ رو گوش کنی تا توی لذت من شریک شی!

در آخر پست، نقد من از این فیلم رو می تونی مطالعه کنی و بفهمی که چرا کم فیلم تماشا می کنم!
ادامه پست...

اول از محاسن Table میگم، بعد از معایبش و مقایسه اش با مدل CSS و در آخر یک جدول رو یکبار با تگ TABLE و یکبار توسط CSS خواهی دید. باید و نبایدهای HTMLTABLE